Ընթերցանություն
Գլխավոր>Երիտասարդաց Միություն >«Սկիզբ» հոգևոր ծրագիր> Մեր տնտեսությունը և իրական հարստությունը

Մեր տնտեսությունը և իրական հարստությունը

Մեծ Պահքի չորրորդ կիրակիի (որն այս տարի մարտի 23-ին էր) խորհրդի հիմքում ընկած է ավետարանական այն պատմությունը, որը մեզ հայտնի է «Անիրավ տնտեսի առակ» անունով: Այս առակը շատ քննարկումների առիթ է դարձել, շատերի համար դժվար մեկնելի առակ է, երբեմն մարդիկ նույնիսկ խուսափում են նրանից, որովհետև մենք հաճախակի արհեստական հարցեր ենք բարձրացնում նրա շուրջ, ինչը և բնական է, և անբնական: Փորձենք հասկանալ, թե ինչ էր ուզում մեզ սովորեցնել Քրիստոս` պատմելով այս առակը (Ղուկաս 16.1-13):


Հիշենք պատմությունը: Մի մեծահարուստ մարդ կար, որ մի տնտես ուներ: Այդ տնտեսի մասին ամբաստանություն եղավ, որպես թե վատնում է իր տիրոջ ունեցվածքը: Տերը կանչեց նրան և ասաց. այս ի՞նչ եմ լսում քո մասին, տո´ւր քո տնտեսության հաշիվը, որովհետև այլևս ինձ մոտ աշխատել չես կարող: Տնտեսը մտահոգվեց, որովհետև մտածեց, թե ի՞նչ պիտի անեմ, եթե ինձ աշխատանքից ազատեն: Ոչ կարող եմ փող մուրալ, որովհետև ամոթ է, և ոչ էլ աշխատել գիտեմ: Մտածեց և ասաց. ես գիտեմ, ինչ պիտի անեմ: Իր տիրոջ պարտապաններից յուրաքանչյուրին կանչեց և հարցրեց. «Ինչքա՞ն պարտք ունես իմ տիրոջը»: Մեկն ասաց, թե հարյուր տակառ ձեթ: Տնտեսն ասաց նրան. «Վերցրու քո մուրհակը, նստիր ու գրիր` հիսուն»: Եվ այսպես տնտեսը բոլոր պարտապաններին հերթով կանչեց ու պարտքի մի մասը զիջեց: Նրա տերը, իմանալով այդ մասին, գովեց տնտեսին, որովհետև հնարամտությամբ գործեց: Քանի որ, - ավելացնում է Քրիստոս առակի վերջում, - այս աշխարհի որդիները ավելի հնարամիտ են, քան լույսի որդիները իրենց սերնդի մեջ: Եվ ես ձեզ ասում եմ, անիրավ մամոնայից ձեզ համար բարեկամներ արեք, որպեսզի երբ այն պակասի, հավիտենական հարկերի տակ ընդունեն ձեզ: Քիչ բանի մեջ հավատարիմը շատի մեջ էլ հավատարիմ է, իսկ քիչ բանի մեջ անիրավը, շատի մեջ էլ անիրավ է:
Առակը չի պատմում մեզ, տնտեսը մնա՞ց իր աշխատանքին, թե ազատվեց: Առակը այդ նպատակը չունի: Եվ այն, որ տերը անիրավ տնտեսին գովեց, ասելով, որ հնարամտությամբ գործեց, դեռ չի նշանակում, որ մենք պիտի ենթադրենք, որ տերը փոշմանեց և անիրավ տնտեսին թողեց աշխատանքին, քանի որ գովեց նրա արարքը, բայց ոչ թե վարքը, որը կար մինչև հաշվետվություն պահանջելը:


Առակը հասկանալու համար փորձենք տեսնել այս պատմությունը Քրիստոսի ապրած տարիների, ժամանակվա իրականության մեջ: Եթե մենք փորձենք մտաբերել Քրիստոսի պատմած բոլոր առակները, ապա հստակ կտեսնենք, որ դրանք բոլորն էլ իրական կյանքից և այն ժամանակվա առօրյայից վերցրած կոնկրետ օրինակներ են, այլ ոչ թե վերացական պատմություններ: Օրինակ՝ սերմնացանի առակը, ձկնորսներինը, թթխմորի, մանանեխի հատիկի, անառակ որդու և այլն: Դրանք Քրիստոսի ժամանակվա պատմական իրավիճակի հետ անմիջապես կապ ունեցող իրական պատմություններից են վերցրած, իրական դեպքերից:


Հին աշխարհում, Քրիստոսի ժամանակ հասարակական կարգը այսպիսին էր: Հարուստ մարդկանց խավում ընդունված էր տնտես կամ կառավարիչ ունենալը: Բոլոր հարուստ մարդիկ պահում էին տնտեսներ, որոնք կառավարում էին իրենց գործերը, իրենց ունեցվածքը և հարստությունը: Սա ինչ-որ առումով նաև մեր ժամանակին հատուկ մի բան է, թեև, գուցե, ոչ այդքան տարածված, ինչպես Քրիստոսի ժամանակում էր: Հրեաների մոտ դա նույնպես ընդունված երևույթ էր: Հրեաները, որոնք հետևում էին մովսիսական օրենքին, իրավունք չունեին վաշխառությամբ զբաղվելու, որովհետև դա մեղք է: Վաշխառությունը, ինչպես գիտենք` տոկոսով փող տալ և առնելն է: Բայց մարդիկ ունեին հարստություն ու կալվածքներ և ունեցվածք, որը պետք է գործադրվեր: Ի՞նչ էին անում: Հրեա մեծահարուստները վերցնում էին կառավարիչների, որոնց տալիս էին այդ կալվածքներն ու ամբողջ հարստությունը, և կառավարիչները կամ տնտեսներն էին տոկոսով գումար տալիս և տոկոսով պահանջում: Այսինքն մեծահարուստը մնում էր չակերտավոր անմեղ. նա անձամբ վաշխառությամբ չէր զբաղվում, թեև իրականում այնպես չէր, որ նա անմեղ էր, որովհետև անում էր դա ուրիշի միջոցով: Նաև չպիտի մոռանանք, որ Քրիստոս այս առակը պատմեց կոնկրետ փարիսեցիներին, հստակորեն փարիսեցիներին նկատի ունենալով: Քրիստոս դրանով ասում էր` սրա մեջ է ձեր խնդիրը: Ձեզ թվում է, որ դուք այսպես Օրենքն եք շրջանցում, բայց միևնույնն է, դուք Աստծո առաջ մեղավոր եք, այնպես որ մի կարծեք, որ դուք արդար եք, որ դուք անմեղ եք:


Իրական պատմությունը, մոտավորապես, այսպիսին էր: Այս տնտեսը եկել էր մեծահարուստի մոտ աշխատելու: Իր տրամադրության տակ էին տրված կալվածքներ, որոշակի ունեցվածք, որը նա պիտի սկսեր շրջանառության մեջ դնել: Տնտեսը, սովորաբար, աշխատավարձ չէր ստանում: Իսկ ինչպե՞ս էր եկամուտ ունենում: Օրինակ` ցորենի արտը նա տալիս էր ինչ-որ մեկին, որ մշակի և բերքից որոշակի տոկոս վերադարձնի իրեն: Տերը ասում էր տնտեսին. «Ես ակնկալում եմ, որ այս ցորենի արտից ամեն տարի ինձ հիսուն պարկ ցորեն կամ ալյուր վճարես, իմ վճարը այսպիսին է»: Երբ տնտեսը այդ ցորենի արտը տալիս էր մեկ ուրիշին, ասում էր. «Տարեկան ինձ հարյուր պարկ ալյուր պիտի տաս»: Հարյուրը վերցնում էր, հիսունը իր տիրոջն էր տալիս, հիսունն էլ մնում էր իրեն: Սա իր աշխատավարձն էր կամ եկամուտը: Կամ տերը տալիս էր որոշակի գումար և ասում էր` դա տոկոսով կտաս մարդկանց: Նա տալիս էր այդ գումարը, օրինակի համար, քսան կամ երեսուն տոկոսով, տաս տոկոսով վերադարձնում էր տիրոջը, իսկ մնացած տոկոսները դնում էր իր գրպանը: Եվ սա իր եկամուտն էր: Մոտավորապես, պատկերը այդպիսին էր: Այսպիսին էր այդ աշխատանքի ձևը և մոտեցումը Քրիստոսի երկրային կյանքի տարիների ժամանակ: Եվ այսպես, տերը մի օր լսում է, որ տնտեսը չափից շատ է տոկոս նշանակում, գրեթե իր չափ եկամուտ է ստանում: Ո՞ր մի մեծահարուստը նման բան կհանդուրժի: Եվ, ասում է, արի, պիտի հաշիվ տաս ինձ: Տնտեսը ի՞նչ է անում: Սկսում է պարտքերը ներել: Ոչ թե տիրոջ հաշվին, այլ իր տոկոսների հաշվին: Որ ասում է, ցորենի ութսուն պարկի փոխարեն գրի քառասուն, այդ քառասունը նրա բաժինն էր, և ոչ թե տիրոջ: Հետևաբար տերը, վերջին հաշվով, իրականում չտուժեց: Սակայն տնտեսը իր ավելացրած տոկոսները զիջեց, որպեսզի երբ նրան գործից ազատեն, մարդիկ իրեն օգնեն, և նա բարեկամներ ունենա արդյունքում:
Մի այսպիսի օրինակ աչքի առաջ ունենալով, իմանալով հրեական այն ժամանակվա իրականությունը, թե ինչպես են այդ տեսակ գործերը կառավարվում` Քրիստոս պատմում է այս առակը:  Այն պատմելուց Քրիստոս իր առջև երկու կարևոր նպատակ ունի դրված: Առաջինը. եթե այս պատմությունը կոնտեքստի մեջ դիտելու լինենք, հստակ կտեսնենք, որ Քրիստոս այս պատգամը կամ այս առակը պատմում էր կոնկրետ ի դեմս փարիսեցիների: Առաջին հերթին նրանց սովորեցնելով և ցույց տալով` որ այսպես օրենք չե´ն պահում: Քրիստոս դրանով ասում է, որ այս կերպ վարվելով` դուք անմեղ չեք կարող լինել: Երկրորդը. ցույց է տալիս մարդու կերպար, որի օրինակին պետք չէ հետևել, որին պետք չէ նմանվել: Այդ մարդը  տնտես էր: Երբ ուզեցին նրան գործից ազատել, այս մարդը մտահոգվեց` թե ով ինձ պիտի երաշխավորի, որ ես գնամ ուրիշի մոտ տնտես աշխատեմ: Եթե ինձ այստեղ խայտառակում են, գործից ազատում, մեղադրելով, որ ես կեղեքում և ամբարտավանությամբ, անարդար եմ աշխատում, ոչ ոք ինձ չի երաշխավորի, որպեսզի ես գնամ, ուրիշ մեծահարուստի մոտ աշխատեմ: Տնտեսը նույնիսկ այնքան անմիտ էր, որ իր նեղ օրվա համար չէր հոգացել: Այդքան եկամուտ ունենալով հանդերձ` նա ամբողջ ունեցվածքը մսխել էր, ծախսել էր այն՝ ցոփ, շվայտ կյանքով ապրելով: Այս առակի և  «Անառակ որդու» առակի միջև ուղղակի կապ կա: Եվ պատահական չէր, որ Ղուկաս Ավետարանիչը «Անառակ որդու» առակից հետո պատմեց այս առակը: Անիրավ տնտեսը անառակ որդու նման, ցոփ, շվայտ կյանքով ապրելով, վատնեց, ուղղակի ցփնեց իր ամբողջ հարստությունը: Եթե նա նեղ օրվա համար փող պահած լիներ, ապա այդպիսի ճգնաժամային վիճակի մեջ չէր հայտնվի: Կգնար, հանգիստ կապրեր իր համար, կասեր` դեռ փող ունեմ, միառժամանակ կգոյատևեմ: Պարզվում էր, որ դա էլ չուներ այդ մարդը: Որովհետև նա միշտ մտածել էր, որ հավերժ պիտի այս պաշտոնի մեջ աշխատի, միշտ այդ եկամուտները պիտի ունենա: Բայց առակը նաև մեզ սովորեցնում է, որ կյանքում միշտ չէ, որ նույն վիճակը կարող է պահպանվել, միշտ չէ, որ մենք նույն տեղում կարող ենք անընդհատ մնալ: Կյանքը կարող է փոփոխական լինել: Եվ դրան պետք է պատրաստ լինել ամեն վայրկյան: Իսկ պատրաստ լինելու համար պետք է պարզապես ազնիվ լինել, ազնիվ աշխատել, որպեսզի այսօր մենք չմտածենք` թե ո՞վ ինձ կերաշխավորի:


Առակի մեջ երեք կարևոր բաժիններ կուզենայի առանձնացնել: Առաջի հերթին սա. որ մի օր մենք բոլորս հաշվետու պիտի լինենք Աստծո առջև: Մի օր մեզանից բոլորիցս հաշիվ պիտի պահանջվի: Ո՞վ է մեզանից հաշիվ պահանջելու: Բնականաբար, Աստված: Ո՞վ էր այդ տնտեսը: Այդ տնտեսը մենք ենք: Վերջին հաշվով ամեն մարդ պատասխանատու է իր արածի համար: Սա շատ կարևոր սկզբունք է յուրաքանչյուրիս պարագային: Եթե անկեղծ լինենք, կտեսնենք, որ մենք հենց այս պատասխանատվությունից ենք ուզում խուսափել` կամա և ակամա, գիտակցաբար կամ անգիտակցաբար: Մարդը անընդհատ այս նույն բանն անում է: Աստված մեզանից ի՞նչ հաշվետվություն է պահանջելու: Պահանջելու է, թե ինչպե՞ս ենք մենք ապրել մեր կյանքը, որովհետև մեր տնտեսությունը` մեր կյանքն է, մեր կարողություններն են, մեր հնարավորություններն են: Իրականում բոլորս էլ Աստծո առջև հաշվետու ենք մեր վարած տնտեսության համար: Ինչպե՞ս կառավարեցինք մեր կյանքը, ինչպե՞ս այն կազմակերպեցինք, ինչպե՞ս օգտագործեցինք այն հնարավորությունները, շատ կամ քիչ, որ տրված են մեզ Աստծո կողմից ` մեր շնորհները, մեր հնարավորությունները` և´ նյութական, և´ հոգևոր: Այս առակում խնդիրը ուրիշի ունեցվածքի մեջ չէ, ինչպես որ շատ հաճախ Աստվածաշնչի մեկնիչներն ասում են՝ տնտեսը գնաց, ուրիշի հաշվին լավություն արեց: Այդ «ուրիշ» ասվածը հարաբերական է: Այժմ ո՞ւմ շնորհներն ենք մենք օգտագործում, ամեն ինչ, որ մեզ տրված է, ո՞ւմն է իրականում: Իրականում նո´ւյնպես մերը չէ, նո´ւյնպես ուրիշինն է: Այսինքն՝ Աստծունն է, Աստծուց է մեզ տրված: Մենք ուրիշի հնարավորությունները և ուրիշի տված շնորհներն ենք այսօր օգտագործում մեր կյանքում:
Մյուս կարևոր բաժինը, որ կուզեմ ընդգծել այս առակի մեջ` ողորմածության և գթասրտության դրսևորումն է: Ինչքան էլ, որ զարմանալի է, այդ բանն արեց տնտեսը: Նա գթասիրտ եղավ իր տիրոջ պարտապանների հանդեպ: Իհարկե, նա արեց դա ստիպողաբար, որոշակի ակնկալիքներ ունենալով: Կարևորը՝ տնտեսի օրինակը չէ, կարևորն այն է, որ մենք հասկանանք, որ մեր կյանքի համար շատ հստակ և կարևոր արժեք է, որ մենք մեկս մյուսին ներել կարողանանք` այնպես, ինչպես արեց տնտեսը: Վերջին հաշվով, ո՞վ է մեզ ներում: Մա՞րդն է ներում մարդուն, թե՞ Աստված: Վերջին հաշվով Աստված է մեզ ներում: Բայց երկուսն էլ կարևոր են: Որովհետև, եթե ինչ-որ մեկը ինձ վիրավորում է, ես պիտի ներեմ իրեն, որպեսզի Աստված էլ իրեն ների: Եթե ես ինչ-որ մեկին վիրավորում եմ, ինձ համար շատ կարևոր է, որ հենց նա ինձ ների: Բացի այն, որ խնդրում եմ, որ Աստված ինձ ների, շատ կարևոր է, որ այդ մարդն էլ ինձ ների, և ես պիտի ներողություն խնդրեմ իրենից և այդ դեպքում նաև ակնկալեմ Աստծո ներողամտությունը: Առակի տնտեսը մասնակի ներեց իր տիրոջ պարտապաններին, ոչ ամբողջությամբ, ո´չ ամբողջ պարտքը: Նա չէր կարող ամբողջ պարտքը ներել, քանի որ այդ մարդիկ միայն իրեն չէին պարտք, այդ մարդիկ պարտք էին նաև իր տիրոջը: Ո՞վքեր էին պարտապանները. մարդիկ, ովքեր որ պարտք էին: Դա` մենք ենք: Մենք ենք, որ կքված ենք մեղքի բեռան տակ, և բոլորս էլ Աստծո առաջ պարտապան ենք: Բոլորս էլ ունենք սխալներ ու մեղքեր, և բոլորս էլ Աստծուն պարտք ենք: Բոլորս մեկս մյուսին ենք պարտք, որովհետև մեկս մյուսի հանդեպ սխալներ ենք թույլ տալիս: Եվ ամենամեծ պարադոքսը մեր կյանքի այն է, որ Աստված մեր հանդեպ միշտ ողորմած է, միշտ գթած, մենք մեկս մյուսի հանդեպ՝ միշտ արդար: Եվ մեզ թվում է, որ դա Աստվածային ճշմարտություն է: Այնինչ Աստված մեզ բոլորովին ուրիշ բան է սովորեցնում: Մենք կարո՞ղ ենք մեկս մյուսի ներել այնպես, ինչպես որ Աստված է մեզ ներում: Հենց ինչ-որ մեկը մեր հանդեպ որևէ սխալ արարք է ցույց տալիս, միանգամից առաջին արձագանքը` արդարությունն է: Մենք արդարություն ենք պահանջում: Իսկ երբևէ մենք մտածո՞ւմ ենք, որ կարելի է արդարությունից առաջ շեշտը դնել ողորմածության վրա, ինչպես որ Աստված: Պատկերացնո՞ւմ եք, Աստված նույն կերպ մեզ հետ վարվի: Աստված կարող է մեզ նման արդարորեն ասել` արի ու հաշիվ տուր: Բայց Աստված Իր ողորմությամբ և Իր գթասրտությամբ մեզ դեռ հնարավորություն է տալիս, որ մենք ինքներս կարողանանք արդարանալ:


Երրորդ հանգամանքը, որ կուզեմ այս առակի լույսի ներքո շեշտադրել այն գաղափարն է, որ իրականում մեզանից յուրաքանչյուրը այս կյանքում ոչինչ չունի: Որևէ բան այս կյանքում մերը չէ: Ամեն բան այս կյանքում պատկանում է Աստծուն` և´ այս աշխարհը, և´ այս Տիեզերքը, և´ բնությունը: Չէ՞ որ, ինչ էլ որ մենք ունենք այս կյանքում մերը չէ: Իրականո´ւմ մերը չէ: Մերը միայն այն է, ինչը մենք մեզ հետ կարող ենք հանդերձյալ կյանք տանել:
Այս ճշմարտության լույսի ներքո, որ իրականում այս կյանքում մենք ոչինչ չունենք, շատ ընդգծվում և կարևորվում է Քրիստոսի այս վերջին պատգամը: Քրիստոս ասում է. «Այս աշխարհի որդիները ավելի հնարամիտ են քան լույսի որդիները»: Այսինքն՝ եթե մենք տուն չունենք, կյանքի գնով աշխատում ենք, չարչարվում ենք, որ տուն ունենանք: Մեքենա՞ չունենք` ամեն բան անում ենք, որ մեքենա ունենանք: Հագո՞ւստ չունենք, սնո՞ւնդ չունենք, ինչ որ չունենք` աշխատում ենք: Ամեն բան անում ենք, որ կարողանանք մեզ ապահովել, նյութական մեր կեցությունը: Եվ դա անում ենք այն դեպքում, երբ որ այն, ինչի համար որ մենք այսքան չարչարվում ենք, իրականում մերը չէ՝ կրկին մնալու է այս աշխարհին, մերը չի մնալու:
Այն, ինչ որ իրականում մերն է` դա հոգևոր արժեքներն են: Դրանց համար մենք երբևէ հնարամիտ կեցվածք չունենք: Այստեղ մենք ծուլանում ենք, այստեղ մենք ոչինչ չենք անում: Եվ Քրիստոս դա´ է ընդգծում, որ երանի~, երանի~, որ մենք այն եռանդը, այն աշխատասիրությունը, այն հմտություններն ու ճարպկությունը, որոնք մենք ցուցաբերում ենք նյութական մեր բարիքների համար, նաև այդ նույն բանն անեինք մեր հոգևոր կյանքի համար: Երանի~, թե կարողանայինք դա անել: Թեկուզ ոչ ամբողջությամբ, բայց, գոնե, կիսով չափ: Հավատացեք, որ այս դեպքում մեր կյանքը շատ ավելի հրաշալի կլիներ: Որովհետև այն, ինչ ձեռք ենք բերում իրական հարստության համար աշխատելիս, դա´ ենք տանելու հանդերձյալ կյանք: Իսկ դրա համար այստեղ ոչ մի աշխատանք չենք անում: Քրիստոս մեզ սովորեցնում է, որ ինչպես որ մենք ջանք չենք խնայում մեր նյութական կյանքի համար, նույն ձևով ջանք չխնայենք մեր հոգևոր կյանքի համար, հոգևոր զարգացման և հավատքի մեջ ամրանալու համար:


Քրիստոս ասում է. «անիրավ մամոնայից ձեզ բարեկամ շահեք»: Ո՞րն է այդ անիրավ մամոնան: Այն՝ ինչի համար մենք գիշեր-ցերեկ տառապում ենք, աշխատում ենք, խաբում ենք, տանջվում ենք, մարդկանց վրայով ենք անցնում մեր շահի համար: Բայց ի վերջո, այն ամենը, որ մենք վաստակում ենք` անիրավ մամոնան է: Այսինքն` նյութը, փողը, հարստությունը, որը մերը չէ իրականում, որը  իրականում ճշմարիտ հարստություն չէ: Աստծո կամքն այն է, որ օգտագործելով այդ անիրավ մամոնան մեր հոգևոր շահի համար, կարողանանք մեր կյանքը իմաստավորել, այն աստվածահաճո դարձնել: Եթե կա անիրավ հարստությունը, ուրեմն կա նաև իրական, ճշմարիտ հարստությունը, որը՝ այն գանձերն են, որոնք մենք երկնքի արքայության մեջ ենք կուտակում:


Եվ եթե մենք ամփոփելու լինենք, հոգևոր մեր կյանքի համար շատ կարևոր է այն իրականությունը, որի մեջ մենք ապրում ենք` իրական կյանքը, մեր հնարավորությունների ու կարողությունների իրական պատկերը: Սակայն բոլորս էլ շատ հաճախ այս իրականությունից փախնում ենք: Սա մեր ինքնապաշտպանության մի ձևն է: Սա մեր ինքնապաշտպանության բնազդն է: Ցանկացած մարդու սրտով է այն, որ ապրի իր կյանքն այնպես, ինչպես որ նա ուզում է, բայց ոչ թե ապրի այնպես, ինչպես որ պետք է: Այդ «պետք» բառը միշտ մեզ խանգարում է, միշտ առիթ է, որպեսզի մենք դժբախտ զգանք մեզ: Եվ մենք, այդ «պետք» բառից փախնելով` կտրվում ենք իրականությունից: Ուզենք, թե չուզենք իրականությունից չենք կարող դուրս գալ, սակայն պետք էլ չի դա անել: Իրականությունը մեզ տալիս է հնարավորություններ, տալիս է միջոց, գործիք պայքարելու և օգտագործելու այդ հնարավորությունները` բարիք ստեղծելու: Չէ՞ որ, յուրաքանչյուր մարդու առաքելությունը՝ բարին գործելն է: Ո՞վքեր ունեն բարեկամներ: Այն մարդիկ, ովքեր որ բարություն անել գիտեն:  Այն մարդիկ, ովքեր որ մեկը մյուսին օգնում են: Իսկ այն մարդը, որ երբևէ ոչ ոքի չի օգնում, այդ մարդը ոչ մի բարեկամ չունի: Գուցե արյունակից հարազատներ շատ կունենա, բայց բարեկամը նա չէ´, ով արյունակցական կապով ինչ-որ մեկին կապված է: Բարեկամներն են` ում մենք բարիք ենք անում, ում մենք օգնում ենք, ում մենք օգնության ձեռք ենք մեկնում, ում կյանքում մենք որոշակի ներդրում կամ մասնակցություն ունենք, ոչ թե նրա գործերին կամ կյանքին խառնվելով, այլ պարզապես նրան օգտակար լինելով:


Անիրավ տնտեսի առակը մեզ սովորեցնում է, որ բոլորս էլ նման ենք այս անիրավ տնտեսին: Բոլորս էլ մի օր հաշվետու ենք լինելու: Բոլորս էլ պատասխանատվություն պիտի կրենք այն ամենի համար, ինչ որ մենք անում ենք: Բայց երանի, որ մենք կարողանանք արձանագրել, որ մեր կյանքը ավելի շատ մեզ առաջնորդել է  բարիք գործելուն: Այս դեպքում մենք այդ հաշվետվությունից չպիտի վախենանք: Այն, որ բոլորս էլ անիրավ ենք, դա միանշանակ է: Սակայն կարևորն այն է, որ մենք մեր ամբողջ կարողություններով միշտ ձգտենք իրական ճշմարտությանը, իրական հարստությանը, իրական գեղեցկությանը, որը մեր կյանքի յուրաքանչյուրիս նպատակն է: Այս դեպքում մեզ պետք է Աստծո առաջնորդությունը, Աստվածային սերը և Աստծո ողորմությունը, և ոչ թե արդարությունը:

 

Տեր Եսայի քահանա Արթենյան
 

Դիտվել է 1460
2014.03.24
Հարց Քահանային
Ինչպե՞ս
Հայտարարություն
Լսել քարոզներ
Հղումներ հոգևոր էջեր
Ընթերցել նաև
Website by A. Grigoryan
aramgrig@hotmail.com
Mail
+374 93532025
Tel.