Ընթերցանություն
Գլխավոր>Երիտասարդաց Միություն >Ուխտագնացություն> «Երբ ուխտավոր ես, այլևս քո քայլելը ճամփորդություն չէ, այլ ուխտագնացություն»

«Երբ ուխտավոր ես, այլևս քո քայլելը ճամփորդություն չէ, այլ ուխտագնացություն»

«Երբ ուխտավոր ես, այլևս քո քայլելը ճամփորդություն չէ, այլ ուխտագնացություն»

Նոյեմբերի 10-ին`վաղ առավոտյան, Սուրբ Երրորդություն եկեղեցու բակը լեփ-լեցուն էր երիտասարդ ուխտավորներով: Չնայած որ եղանակը անձրևային էր, բայց դա չէր խանգարել, որ թվով մոտ իննսուն երիտասարդներ, այդ թվում նաև խուլերը, մեկ ընտանիքի պես համախմբվեին` անցնելու համար Սուրբ Տաթև տանող ուխտի ճանապարհ: Ուխտավորներին առաջնորդում էր Սուրբ Երրորդություն եկեղեցու հոգևոր հովիվ Տեր Եսայի քահանա Արթենյանը: Թեև ճանապարհը երկար էր ու դժվարանցելի, բայց և միաժամանակ հաճելի: Երիտասարդները, ինչպես միշտ, այս անգամ էլ ուխտի ճանապարհը անցան աղոթելով և շարականներ երգելով: Ուրախալի է, որ այսօր նման հոգևորականների և  երիտասարդների շնորհիվ կյանք է ստանում շատերի համար մոռացված ուխտագնացությունը, որը մեր նախնիների համար սրբազան արարողություն էր: Տեղին է հիշել Գարեգին եպս. Սրվանձտյանցի խոսքերը. «Ուխտավորությո՜ւն… Ինչ հզոր և սրբազան կերպով կը կապես մեր կյանքը մեր արմատներուն»:

 

 

Տաթևի վանական համալիրը ուխտի նվիրական վայր է հայերիս համար` նրա հիմնադրման իսկ օրից  սկսած: Ինչպես անանուն պատմիչն է ասում Տաթևը անկրկնելի է, այն  խավարի մեջ գիտության և գրագիտության լույս տարածող մի ջահ է, «հեռավորաց և մերձավորաց, բոլոր Հայաստան աշխարհիս ջահավորյալ, իբրև զարեգական ի մեջ աստեղաց»: Տաթևի վանքը գտնվում է Գորիսի շրջանի հարավային մասում, Որոտան գետի աջ ափին բարձրացող մի եռանկյունաձև թերակղզու վրա: Այս բարձրադիր դաշտում Ք. Հ. 4-5-րդ դարերում գործել է մի անշուք եկեղեցի: Տաթևի եկեղեցու նշանակությունը հետզհետե բարձրացել է և 8-րդ դարի երկրորդ կեսին դարձել է Սյունյաց եպիսկոպոսության աթոռանիստը: Այդ ժամանակներում էլ, 895 թ-ին, հիմնադրվում է հետագայում հռչակավոր դարձած Տաթևի վանքը, որը Սյունիքի թագավորության 48 վանքերից ամենագլխավորն էր: Վանական համալիրը բաղկացած է գլխավոր Սբ. Պողոս-Պետրոս եկեղեցուց, Սբ. Գրիգոր Լուսավորիչ, Սբ. Մարիամ Աստվածածին եկեղեցիներից, ինչպես նաև «Գավազան» հուշասյունից, զանգակատնից, առաջնորդարանից, սեղանատնից, բնակելի և տնտեսական շինություններից, աղբյուրից, ձիթհանից («Քրիստոնյա Հայաստան» հանրագիտարան: Երևան, 2002):
Այդ օրը Սուրբ Հրեշտակապետաց տոնն էր, և Տաթևի վանքում մատուցվեց Սուրբ և Անմահ պատարագ: Երիտասարդները  աղոթեցին, եղան  Սբ. Գրիգոր Տաթևացու դամբարան մատուռում`խնդրելով նրա բարեխոսությունը:
Օրն այնքան հրաշալի էր հոգևոր ուրախությամբ, որ ուխտավորներին  ամենևին մոռացնել էր տվել ամպամած երկինքն ու անձրևային եղանակը: Վանքի բակում մեծ աշխուժություն էր տիրում: Ուխտավորներն համակված էին տեսնելու, ուսումնասիրելու և աղոթելու ամեն մի եկեղեցում, խցում: Հետաքրքիր էր դիտել նրանց ոգևորությունը: Վանքի քաղցրահնչյուն զանգի նվագը դեպի իրեն էր կանչում ուխտավորներին` մասնակից լինելու երեկոյան ժամերգությանը: Արարողության ավարտին Տաթևի վանահայր` Տ. Միքայել աբեղա Գևորգյանը, օրհնեց և բարի ճանապարհ մաղթեց երիտասարդ ուխտավորներին: Երիտասարդների համար դժվար էր հեռանալ այդ օրհնաբեր վայրից:
Ամալյան, որ առաջին անգամ էր մասնակցում ՍԵԵՄ-ի ուխտագնացությանը, ասաց, որ  շատ տպավորված է տուն վերադառնում. «Առաջին անգամ էի այսպիսի միջավայրում, որտեղ երիտասարդները այդքան համախմբված, կազմակերպված, հոգատար և ուշադիր էին միմյանց նկատմամբ: Նախ առաջին անգամ էր, որ շփվում էի խուլերի հետ և ուրախացա` չնկատելով որևէ տարբերություն լսողների և խուլերի միջև: Առիթը բաց չթողնելով` մի քանի ժեստեր սովորեցի: Նրանք շատ ընկերասեր են և անմիջական: Նրանց հետ ժամանակը շատ ուրախ է անցնում »: Իսկ թույլ լսող Մարիաննան իր ընտանիքի հետ էր եկել: Նա արդեն մի քանի անգամ եղել էր Տաթևում, բայց նորից էր եկել, որովհետև շատ է կարևորում ուխտագնացությունը, առավել ևս երեխաների հոգևոր դաստիարակության մեջ:
    

«Նախամարդը սնունդ ապահովելու համար էր քայլում: Այսօր էլ է մարդը քայլում, քայլում է երբեմն առանց մտածելու, քայլում է դեպի իր աշխատանքի վայրը, դեպի իր հաճույքը: Երբեմն աննպատակ է քայլում, երբեմն առօրյա տաղտուկը բեկանելու համար, նո՛րը գտնելու իր անձի մեջ, ինքն իրեն վերանորոգելու համար էլ է քայլում: Քայլում է ուրիշ մարդիկ և աշխարհներ գտնելու համար: Այս բոլորը ճամփորդություն է: Բայց երբ այս ճամփորդությունը կատարվում է ինքն իրեն գերազանցելու, հավելյալ մղոն քայլելու համար, դա դառնում է ուխտ: Երբ ուխտավոր ես, այլևս քո քայլելը ճամփորդություն չէ, ուխտագնացություն է»(Մեսրոպ արք. Աշճյան, «Հեզր աշխարհի»):

«Եղի՛ր ու մնա՛ ուխտի ժողովուրդ: Ուխտ նշանակում է հավատարմություն հանդեպ Աստծո ու ազգիդ: Ուխտ անել իմացող և ուխտը կատարել կարողացող ժողովուրդը չի մեռնում: Ուխտը բարձրացնում է մարդուն դեպի Աստված և շաղկապում ազգին» (Գարեգին Ա):

 

                                                      

Կարինե Սուգիկյան
ՍԵԵՄ լրագրողական ակումբ
 

Դիտվել է 2951
2012.11.11
Հարց Քահանային
Ինչպե՞ս
Հայտարարություն
Լսել քարոզներ
Հղումներ հոգևոր էջեր
Ընթերցել նաև
Website by A. Grigoryan
aramgrig@hotmail.com
Mail
+374 93532025
Tel.